استفن شور زادهٔ نیویورک در سال ۱۹۴۷، عکاسی را در سنین بسیار پایین آغاز و در ۹ سالگی اولین عکس‌های رنگی خود را با یک دوربین ۳۵م‌م گرفت. در هجده سالگی فیلم کوتاه “آسانسور” (۱۹۴۵) را ساخت که منجر به آشنایی با اندی وارهول، شکل‌گیری عکس‌های سیاه‌وسفید وی در ۱۹۶۸ و در نهایت، انتشار “سال‌های مخملی: کارخانه وارهول” (۱۹۹۵) شد.
نمایشگاه انفرادی آثارش در موزه متروپولیتن در ۱۹۷۱ برگزار و در همان دوران نزد ماینور وایت آموزش دید. برخلاف رویکرد سورئالیستی وایت، او از شیوه مفهومی اد روشا و کتاب “عکس‌های آمریکایی” از واکر اونز تاثیر گرفت.
شور از ۱۹۷۲، طی سفرهای طولانی خود در آمریکا، به کار با دوربین ۵×۴ و بعدها ۱۰×۸ ذیل عکاسی رنگی علاقه‌مند و نتیجه آن در نمایش نئوتوپوگرافی (۱۹۷۵) ارائه شد. این عکس‌های رنگی بخشی از تلاش جریان عکاسی رنگی (دهه۷۰) برای ثبت خود در مقام هنرهای زیبا بود. نقطه‌ی اوج فعالیت شور را می‌توان کتاب “مکان‌های نامعلوم” (۱۹۸۲) دانست. او در دهه ۹۰ مجددا به عکاسی سیاه‌وسفید از طبیعت بازگشت و در ادامه به عکاسی ورزشی بیس‌بال(۲۰۰۶) رسید.
موضوعات پیش‌پاافتاده محوریت آثار شور هستند. به تعبیر منتقدان، عکاسی از کلیشه‌های فرهنگی آمریکایی (پمپ بنزین، متل‌ها و…) توسط شور و اگلستون قبلا در نقاشی هایپررئالیسم بازنمایی شده بود. استفن شور آموزش آکادمیک ندید اما مدرس عکاسی‌ست و سه بار برنده “جایزه ملی هنرها” شد و یک‌بار بورس گوگنهایم را دریافت کرد.
